„... Mihajlovićeva sugestivna, ponesena, barokna rečenica  ima daleki, nenapadni prizvuk našeg nacionalnog smisla za epsko i leksički se  oslanja na lepotu deseteračkog govora u savremenoj intelektualnoj transpoziciji. Likovi  u ovim dramama su od slovenskog materijala i bore se često najupornije ne sa drugim protagonistima, već  sa sopstvenom, nedokučivom, velikom  i nerazumljivom dušom.“
„U najboljoj Mihajlovićevoj drami, „Banović  Strahinja“, jedan konkretni srpski plemić suprotstavlja se neprisutnoj ali neopozivoj svemoći Jugovića Majke, smatrajući da je on jedino pozvan da odlučuje o svojim postupcima. Ovaj individualistički bunt protiv autoriteta, potreba čoveka da sačuva sebe pred surovim nasrtajima društvenih konvencija, istorije i politike, doživeo je u našem vremenu  svoj puni odjek. Za razliku od većine junaka u drami – od svemogućeg, mračnog autoriteta  neprisutne Jugovića Majke, od Vojina koji gradi državu na osnovama svoje pragmatične politike i ideologije, Jug-Bogdana, koji intelektualistički, rezignirano vidi da mora ono što drugi hoće – Strahinja hoće ono što mora, ali to on hoće i on to mora.“

Selenić, Slobodan: “Antologija savremene srpske drame“,Srpska književna zadruga, Beograd, 1977. Iz predgovora, str. 51-52

Nema videa za ovu predstavu